	Άνθρωπος
►	Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: για όλα τα πράγματα ο άνθρωπος είναι το μέτρο
►	Ζώον δίπουν άπτερον Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος (Ο ορισμός του ανθρώπου κατά τον Πλάτωνα)
►	Άνθρωπος: ο αναθρών ά όπωπε. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: Άνθρωπος: αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει.
►	Τι εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται; Το αίνιγμα της Σφίγγας (Το έλυσε ο Οιδίποδας. Η απάντηση είναι φυσικά «ο άνθρωπος»)
►	Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται. Ιούλιος Καίσαρ, 101-14 π.Χ., Ρωμαίος στρατηγός & ύπατος μτφρ: από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό νομίζει (Υπότιτλος στην "περί του Γαλατικού πολέμου" εξιστόρησή του)
►	Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς. Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφος μτφρ: ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος εαυτός του
►	Πάντες άνθρωποι φύσει ορέγονται του ειδέναι. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Άνθρωπον ζητώ. Διογένης, 410-323 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος
►	Μέμνησο ότι άνθρωπος εί. Υπενθύμιση προς τον εαυτό του που επέβαλε ο Φίλιππος Β’
►	Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Σκιάς όναρ άνθρωπος. Πίνδαρος, 522-438 π.Χ., Αρχαίος λυρικός ποιητής μτφρ: ο άνθρωπος είναι τ’ όνειρο μιας σκιάς.
►	Πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει. Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός
►	Ουκ ένι ιατρικήν είδέναι, όστις μη οίδεν ό τι εστίν άνθρωπος. Ιπποκράτης, 460-377 π.Χ., Πατέρας της Ιατρικής μτφρ: είναι αδύνατο να ξέρει την ιατρική, αυτός που δεν ξέρει ακριβώς τι είναι ο άνθρωπος
►	Γυμνοί ήλθομεν οι πάντες, γυμνοί και απελευσόμεθα. Αίσωπος, 620-560 π.Χ., Αρχαίος μυθοποιός, δούλος εκ Φρυγίας μτφρ: γυμνοί ήρθαμε όλοι [σ’ αυτή τη ζωή], γυμνοί και θα φύγουμε
►	Άπαξ άνθρωποι γεγόναμεν, δις δε ουκ έστι γενέσθαι. Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφος μτφρ: μια φορά γεννηθήκαμε άνθρωποι, δυο φορές όμως δεν είναι δυνατό να γίνουμε
►	Θνητός γεγονώς άνθρωπε, μη φρόνει μέγα. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής μτφρ: αφού γεννήθηκες θνητός άνθρωπε, μην έχεις μεγάλες ιδέες

	Κόσμος & Σύμπαν
►	Κάλλιστον κόσμος, ποίημα γαρ θεού. Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Κόσμον τονδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ' ην αεί και έστιν και έστε πύρ αείζωον. Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος

	Καλό & Κακό
►	Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Αρχαιοελληνική παροιμία
►	Ενός κακού μύρια έπονται. Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός (ή "ενός ατόπου δοθέντος μύρια έπονται")
►	Το μεν καλόν ορώ και επιδοκιμάζω, πράττω δε το κακόν. Οβίδιος, 43 π.Χ.-17 μ.Χ., Ρωμαίος ποιητής (Η Μήδεια.)
►	Αγαθόν και κακόν ταυτόν. Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος (σ.σ. Δεν αποπειρώμαι απόδοση στα Νέα Ελληνικά. Θα χρειαζόταν ολόκληρη διατριβή)
►	Αισχρόν το γ’ αισχρόν, καν δοκή καν μη δοκή. Αντισθένης, 445-360 π.Χ., Κυνικός φιλόσοφος μτφρ: το κακό είναι κακό. κι αν φαίνεται κι αν δεν φαίνεται
►	Αρετής οικείον είναι, κακίας αλλότριον. Κλεόβουλος ο Ρόδιος, 6ος π.Χ. αιών, Εκ των 7 σοφών της Αρχ. Ελλάδος

	Συνείδηση
►	Πη παρέβην; Τι δ’ έρεξα;Τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη; μτφρ: πού παρέβην; τι έκανα; τι από αυτά που έπρεπε να κάνω δεν έγινε; Ερώτημα των Πυθαγορείων

	Ζωή
►	Ο κόσμος σκηνή, ο βίος πάροδος. Ήλθες, είδες, απήλθες. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Λάθε βιώσας. Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφος
►	Πάς ώσπερ άρτι γεγονώς εκ του ζην απέρχεται. Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφος μτφρ: Ο καθένας φεύγει απ’ τη ζωή, σαν να ‘ρθε τώρα μόλις.
►	Μη ως μύρια μέλλων έτη ζην. Το χρεών επήρτηται. Έως ζης, έως έξεστιν, αγαθός γενού. Μάρκος Αυρήλιος, 121-180 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας
►	Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης & φιλόσοφος (από τον Ηρόδοτο)
►	Βίος αληλεσμένος και μάζα μεμαγμένη. Αρχαιοελληνική παροιμιακή φράση
►	Ζώμεν γαρ ού ως θέλομεν, αλλ’ ως δυνάμεθα. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Άνευ των αναγκαίων αδύνατον και ζην και εύ ζην. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Ανοήμονες βιούσι ού τερπόμενοι βιούν. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: οι ανόητοι ζουν χωρίς να είναι ευχαριστημένοι που ζουν.
►	Τον βίον μη, τω χρόνω βραχύν όντα, πράγμασιν κακοίς μακρόν ποιείν. Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: Τη ζωή [σου], μιας και είναι σύντομη, μην την κάνεις [να φαίνεται] μακριά με κακά πράγματα
►	Του βίου καθάπερ αγάλματος πάντα τα μέρη καλά είναι δει. Σωκράτης, 469-399 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Ο κόσμος αλλοίωσις, ο βίος υπόληψις. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: ο κόσμος είναι μια [συνεχής] αλλαγή, η ζωή είναι γέννημα της φαντασίας.
►	Άνθρωποι βίου δεόμενοι, πολλά και παντοία τεχνέονται. Ιπποκράτης, 460-377 π.Χ., Πατέρας της Ιατρικής απόδοση: οι άνθρωποι για να τα βγάλουν πέρα στη ζωή τους, μηχανεύονται πολλά και διάφορα
►	Μέτρον βίου το καλόν ου το του χρόνου μήκος. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός μτφρ: η αξία της ζωής μετριέται με την ωραιότητά της και όχι με το μήκος της
►	Ου το ζην περί πλείστου ποιητέον, αλλά το ευ ζην. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος ("Κριτίας")
►	Πολλαί μεταβολαί γίνονται και παντοίαι τύχαι κατά τον βίον. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

	Θάνατος
►	Ανδρών επιφανών πάσα η γη τάφος. Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός (από τον Επιτάφιο του Περικλή)
►	Εκ γαίης γαρ πάντα και εις γην πάντα τελευτά. Ξενοφάνης, 570-480 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Ον γαρ οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Ψυχάριον εί, βαστάζον νεκρόν. Επίκτητος, 50 μ.Χ.-120 μ.Χ, Στωικός φιλόσοφος
►	Νεκρός ου δάκνει. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός
►	Τον τεθνηκότα μη κακολογείν. Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, 6ος π.Χ. αιών, Εκ των 7 σοφών της Αρχ. Ελλάδας
►	Θνητών όλβιος εις το τέλος ουδείς. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: κανένας άνθρωπος δεν είναι τυχερός στο τέλος
►	Ουδέν τον θάνατον διαφέρει του ζήν. Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Θανάτου μόνον ουκ έστιν επανόρθωμα. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Έξω του κόσμου το αποθανόν ου πίπτει. Μάρκος Αυρήλιος, 121-180 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας μτφρ: ό,τι πεθαίνει δεν πέφτει έξω από τον κόσμο [δεν χάνεται]
►	Ο θάνατος τυγχάνει ων, ως εμοί δοκεί, ουδέν άλλο ή δυοίν πραγμάτοιν διάλυσις, της ψυχής και του σώματος απ' αλλήλου. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός απ' το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
►	Ύπνω και θανάτω διδυμάοσιν. Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής μτφρ: ο ύπνος και ο θάνατος είναι δίδυμα αδέλφια
►	Κοινωνία γαρ ψυχή και σώματι διαλύσεως ουκ έστιν η κρείττον. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: η ένωση της ψυχής και του σώματος [η γέννηση] δεν είναι με κανένα τρόπο καλύτερη από το χωρισμό τους [το θάνατο]
►	Πολλά λαλείς, άνθρωπε, χαμαί δε τίθη μετά μικρόν. Σίγα, και μελέτα ζών έτι τον θάνατον. Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών, Έλληνας ποιητής μτφρ: λόγια πολλά λες, άνθρωπε, σε λίγο θα πεθάνεις. Σώπα, κι ενόσω ακόμα ζείς, τον θάνατο μελέτα
►	Πάντες τω θανάτω τηρούμεθα καί τρεφόμεσθα ως αγέλη χοίρων σφαζομένων αλόγως. Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών, Έλληνας ποιητής
►	Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον, Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον; ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος; Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, 4ος μ.Χ. αιών, Έλληνας ποιητής μτφρ: Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν, εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή; (θρηνεί για την εξαφάνιση του Ελληνισμού)
►	Θανέειν πέπρωται άπασι. Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν
►	Θάνατος των ανηκέστων κακών ιατρός. Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής

	Μεταφυσική
►	Αστέρες ουράνιοι, Νυκτός φίλα τέκνα μελαίνης… Από τον Ορφικό* Ύμνο των Άστρων*
►	Εισί γάρ δή οι περί τάς τελετάς ναρθηκοφόροι μέν πολλοί, βάκχοι δε τε παύροι. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: πολλοί έλαβαν μέρος εις τα [Ελευσίνια]μυστήρια αλλά λίγοι είναι οι εκλεκτοί
►	Πάντα γαρ φύσει έχει τι θείον. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: σε όλα υπάρχει εκ φύσεως κάτι το θείο

	Θρησκεία & Θεός
►	Aεί ο θεός γεωμετρεί Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Ει θεοί εισί κακοί, ουκ εισί θεοί. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός
►	Περί μεν θεών ουκ έχω ειδέναι, ούθ’ ως εισίν ουθ’ ως ουκ εισίν. Πρωταγόρας, Αρχαίος Αθηναίος σοφιστής μτφρ: σχετικά με τους θεούς, δεν ξέρω ούτε πώς είναι ούτε πώς δεν είναι.
►	Θεός ουδαμή ουδαμώς άδικος. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: ο Θεός δεν είναι ποτέ καθόλου άδικος
►	Πρεσβύτατον των όντων Θεός, αγέννητον γαρ και μήτε αρχήν έχον, μήτε τελετήν. Θαλής ο Μιλήσιος, 643-548 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Χρῲ τοις Θεοίς. Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης & φιλόσοφος μτφρ: να χρησιμοποιείς [επικαλείσαι] τους θεούς
►	Εύροις δ’ αν επί ων πόλεις ατειχίστους, αγραμμάτους, αβασιλεύτους, αοίκους, αχρημάτους, νομίσματος με δεομένας, απείρους θεάτρων και γυμναστηρίων. Ανιέρου δε πόλεως και αθέου, μη χρωμένης ευχαίς, μη δ’ όρκοις, μηδέ μαντείαις, μηδέ θυσίαις επ’ αγαθοίς, μη δ’ αποτροπαίς κακών ουδείς έστι, ουδ’ έσται γεγονώς θεατής. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός Σύντομη απόδοση: Μπορείς να βρεις πόλεις χωρίς άλλα πράγματα, αλλά όχι χωρίς θρησκεία και θεό.
►	Βέλτιστοι γιγνόμεθα προς τους θεούς βαδίζοντες. Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Θεοί μεν γαρ εισίν. Εναργής γαρ αυτών εστιν η γνώσις. Επίκουρος, 341-270 π.Χ., Αρχαίος φιλόσοφος μτφρ: οι θεοί υπάρχουν σίγουρα, επειδή η γνώση που έχουμε γι’ αυτούς είναι εναργής
►	Θεού σέβου και πάντα πράξεις ενθέως. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Τοις θεοίς τίθει τα πάντα. Αρχίλοχος, 725-650 π.Χ., Αρχαίος ιαμβογράφος μτφρ: άφηνέ τα όλα στη θέληση των θεών
►	Πόρρω ηδονής και λύπης ίδρυται το θείον. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Το θείον και οι νόμοι, ευ μεν αγόντων, εισίν ωφέλιμοι, κακώς δε αγόντων ουδέν ωφελούσιν. Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης & φιλόσοφος
►	Ου γαρ αργύρω και χρυσώ μακάριον το θείον ουδέ βρονταίς και κεραυνοίς ισχυρόν, αλλ’ επιστήμη και φρονήσει. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός

	Αθεΐα
►	Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αύτη εστίν η σοφία υμών. Ιουλιανός ο Παραβάτης, 331-363 μ.Χ., Βυζαντινός Αυτοκράτορας (λόγοι απαξίωσης του χριστιανικού κλήρου από τον Ιουλιανό)

	Χρόνος
►	Παν εφήμερον, και το μνημονεύον και το μνημονευόμενον. Μάρκος Αυρήλιος, 121-180 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας
►	Πάντων των αναγκαίων κακών ιατρός χρόνος εστίν. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Χρόνου φείδου. Χίλων ο Λακεδαιμόνιος, 6ος π.Χ. αιών, Εκ των 7 σοφών της Αρχ. Ελλάδας
►	Έσσετ’ ήμαρ. Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής μτφρ: θα ‘ρθει η μέρα που… (Ιλιάς)
►	Οι καιροί ου μενετοί. Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός απόδοση: οι καιροί [οι ευκαιρίες] δεν περιμένουν
►	Μη πίστευε χρόνω. Περίανδρος, 668-584 π.Χ., Τύραννος της Κορίνθου και εκ των 7 σοφών
►	Χρόνου γαρ εις τα πράγματα εάν λάβης, άπαντα λήξει και κατασταλήσεται. Απολλόδωρος
►	Πάντα εκκαλύπτων ο χρόνος εις το φως άγει. Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: ο χρόνος αποκαλύπτει τα πάντα και τα φέρνει στο φως
►	Γνώμαι δ' αμείνους εισί τών γεραιτέρων, ό γάρ χρόνος δίδαγμα ποικιλώτατον. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός
►	Το νυν εστι μεσότης τις. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Όστις νέος ων μουσών αμελεί, τον τε παρελθόντα απόλωλε χρόνον και τον μέλλοντα τέθνηκε. Σοφοκλής, 496-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός

	Μέλλον
►	Θαρσείν χρη, τάχ’ αύριον έσσετ’ άμεινον. Θεόκριτος, 3ος π.Χ. αιών, Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Από κύλικος μέχρι χειλέων πολλά πέλει. μτφρ: από το ποτήρι μέχρι τα χείλη πολλά γίνονται Ειπώθηκε από δούλο του αργοναύτη Ανταίου (με την έννοια ότι πολλά απρόοπτα μπορεί να συμβούν μέχρι να πραγματοποιηθεί κάτι)
►	Όμοια γάρ ως επί το πολύ τα μέλλοντα τοις γεγονόσι. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: τα περισσότερα από αυτά που θα γίνουν στο μέλλον είναι ίδια μ’ αυτά που έχουν γίνει
►	Ει βούλει άλυπον βίον ζην, τα μέλλοντα συμβαίνειν ως ήδη συμβεβηκότα λογίζου. Επίκτητος, 50 μ.Χ.-120 μ.Χ, Στωικός φιλόσοφος
►	Ευ σοι το μέλλον έξει, αν το παρόν ευ τιθής. Ισοκράτης, 436-338 π.Χ., Αθηναίος ρήτορας

	Νεότητα
►	Άμες γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες. μτφρ: και εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι [από εσάς] Τραγούδι από το χορό των νέων στις γιορτές της αρχαίας Σπάρτης.
►	Μέμνησο νέος ων, ως γέρων έση ποτέ. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής μτφρ: να θυμάσαι όταν είσαι νέος ότι και συ θα γίνεις γέρος
►	Νεότης πονείν ουκ εθέλουσα παρά το γήρας κακοπραγεί. Αίσωπος, 620-560 π.Χ., Αρχαίος μυθοποιός, δούλος εκ Φρυγίας (από το μύθο «τῶν τεττίγων καὶ τῶν μυρμήκων»)
►	Παρέρχεται ως όναρ η ήβη. Θεόκριτος, 3ος π.Χ. αιών, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (όναρ=όνειρο)
►	Υπεροχής επιθυμεί η νεότης, η δε νίκη υπεροχή τις. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Πειθαρχικόν η νεότης, ηγεμονικόν το γήρας. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός

	Γηρατειά
►	Τίμα το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Αετού γήρας κορύδου νεότης. μτφρ: του αετού τα γηρατειά ισοδυναμούν με του κορυδαλλού τα νιάτα. Αρχαιοελληνική παροιμία
►	Αμές ποκ’ ήμες άλκιμοι νεανίαι. μτφρ: Ήμαστε κι εμείς κάποτε ρωμαλέοι νέοι. Τραγούδι από το χορό των γερόντων στις γιορτές της αρχ. Σπάρτης
►	Γραυς χορεύει. Αρχαιοελληνική παροιμία
►	Το γήρας όρμον είναι των κακών. Βίας ο Πριηνεύς, 625-540 π.Χ., Εκ των 7 σοφών της αρχαίας Ελλάδος μτφρ: τα γηρατειά είναι λιμάνι όπου αράζουν όλες οι συμφορές
►	Γέρων εραστής, εσχάτη κακή τύχη. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Γνώμαι δ' αμείνους εισί τών γεραιτέρων, ό γάρ χρόνος δίδαγμα ποικιλώτατον. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός
►	Ο γέρων νέος εγένετο, ο δε νέος άδηλον ει εις γήρας αφίξεται. Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: Ο γέρος υπήρξε νέος αλλά ο νέος δεν είναι σίγουρο ότι θα φτάσει να γίνει γέρος
►	Ψυχρὸν τὸ γήρας, η τ᾿ εμὴ κράσις φύσει (φεύ) φλεγματώδης. Λέων Στ’, 866-912, Βυζαντινός Αυτοκράτορας

	Προφητείες
►	Ήξεις αφήξεις ου εν πολέμω θνήξεις. Χρησμός του μαντείου των Δελφών. (Μεγαλοφυές! Το νόημα προκύπτει από τη θέση του κόμματος)
►	Μάντις κακών Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής (Ο Αγαμέμνων για τον Κάλχα)
►	Σήματα λυγρά Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής μτφρ: ολέθρια σημάδια
►	Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης. Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής (Ιλιάδα Μ, ρήση του Έκτορα)
►	Μάντις δ' άριστος όστις εικάζει καλώς. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός

	Καθυστέρηση
►	Κατόπιν εορτής ήκεις. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Μήδ’ αναβάλλεσθαι ες τ’ αύριον ες τ’ έννηφιν. Ησίοδος, 7ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής μτφρ: μην αναβάλλετε για αύριο και μεθαύριο
►	Αγών ου μένει άνδρας λελειμμένους. Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής μτφρ: ο αγώνας [το αγώνισμα] δεν περιμένει τους άντρες που καθυστερούν
►	Έχει κίνδυνον η ακαιρία μέγαν. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός

	Βιασύνη
►	Σπεύδε βραδέως. Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Δύο τα εναντιώτατα ευβουλία είναι, τάχος τε και οργήν. Θουκυδίδης, 460-394 π.Χ., Αθηναίος ιστορικός μτφρ: δυο πράγματα είναι αντίθετα στη λήψη σωστής απόφασης, η βιασύνη και η οργή

	Τέλος
►	Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Σόλων, 630-560 π.Χ., Αθηναίος νομοθέτης & φιλόσοφος (από τον Ηρόδοτο)
►	Πέρας γαρ ουδέν μη διά γλώσσης ιόν. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: τίποτα δεν τελειώνει αν δεν περάσει από τη γλώσσα

	Φύση & Περιβάλλον
►	Άριστον μεν ύδωρ Πίνδαρος, 522-438 π.Χ., Αρχαίος λυρικός ποιητής
►	Η φύσις ουδέν ποιεί άλματα. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Ροδοδάκτυλος Ηώς. Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής Ηώς=Αυγή, μυθική θεά
►	Τα ψυχρά θέρεται, θερμόν ψύχεται, υγρόν αυαίνεται, καρφαλέον νοτίζεται. Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος μτφρ: τα ψυχρά θερμαίνονται, το θερμό ψύχεται, το υγρό ξεραίνεται, το στεγνό δροσίζεται.
►	Η φύσις μηδέν μήτε ατελές ποιεί μήτε μάτην. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
►	Ουδέν άτακτον των φύσει. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος μτφρ: τίποτα απ’ όσα είναι δοσμένα από τη φύση δεν είναι χωρίς τάξη

	Γη
►	Γη και ύδωρ πάντα έσθ’ όσα γίνονται ηδέ φύονται. Ξενοφάνης, 570-480 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: χώμα και νερό είναι όλα όσα γεννιούνται και φυτρώνουν
►	Πάντες γαίης τε και ύδατος εκγενόμεθα. Ξενοφάνης, 570-480 π.Χ., Φιλόσοφος
►	Άπαντα τίκτει χθών πάλιν τε και λαμβάνειν. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: τα πάντα τα γεννάει η γη και πάλι τα παίρνει

	Θάλασσα
►	Παρά θίν’ αλός. Όμηρος, 800-750 π.Χ., Ποιητής μτφρ: παραλιακά (Ιλιάς Α)
►	Θάλασσα και πυρ, και γυνή τρίτον κακόν. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
►	Μέγα το της θαλάσσης κράτος. Περικλής, 495-429 π.Χ., Ο επιφανέστερος αρχαίος Αθηναίος ηγέτης (Είναι και στο θυρεό του Πολεμικού Ναυτικού)
►	Πιστόν γη, άπιστον θάλασσα. Αρχαιοελληνικό ρητό
►	Θάλαττα ύδωρ καθαρώτατον και μιαρώτατον, ιχθύσι μεν πότιμον και σωτήριον, ανθρώποις δε άποτον και ολέθριον. Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος

	Νύχτα
►	Κλεπτών γαρ η νυξ, της δε αληθείας το φως. Ευριπίδης, 480-406 π.Χ., Αρχαίος τραγικός μτφρ: η νύχτα είναι των κλεφτών, και το φως είναι της αλήθειας

	Φωτιά
►	Των οικιών ημών εμπιμπραμένων, ημείς άδομεν. Αρχαιοελληνική παροιμία
►	Οκόσα φάρμακα ουκ ιήται, σίδηρος ιήται· Όσσα σίδηρος ουκ ιήται, πυρ ιήται· όσσα δε πυρ ουκ ιήται ταύτα χρη νομίζειν ανίητα Ιπποκράτης, 460-377 π.Χ., Πατέρας της Ιατρικής ιήται=θεραπεύει, σίδηρος(μτφ.)=εγχείρηση, πυρ(μτφ.)=καυτηρίαση
►	Πυρ μαχαίρα μη σκαλεύειν Πυθαγόρας, 580-490 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος (με την έννοια: μην οξύνεις επιθετικές διαθέσεις)
►	Τέχνας δε πάσας και ανεύρε το πυρ και σώζει. Πλούταρχος, 47-120 μ.Χ., Αρχαίος Έλληνας ιστορικός

	Ζώα
►	Πολλ’ οίδ’ αλώπηξ, εχίνος δε εν, μέγα. Αρχίλοχος, 725-650 π.Χ., Αρχαίος ιαμβογράφος μτφρ: η αλεπού ξέρει πολλά και ο σκαντζόχοιρος ένα και καλό
►	Βρεκεκέξ κουάξ κουάξ Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας κωμωδιογράφος (από τους «Βατραχους», εννοείται)
►	Τα φυτά των ζώων ένεκέν εστι και τα ζώα των ανθρώπων χάριν. Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

| 1 |

Επόμενη >>

Δελφικά Παραγγέλματα

Αν σας ενδιαφέρουν τα αρχαιοπρεπή αποφθέγματα, δείτε επίσης και τα
Λατινικά ρητά , τα Εκκλησιαστικά ρητά καθώς και τις Βυζαντινές ρήσεις.

Πρόσκληση: Ρίξτε μια ματιά και σε έναν άλλο ιστότοπο με ιστορικό θέμα:

► Βυζαντινoν Χρονικoν

Μοιραστείτε το

ancient Greece

Υποστήριξη

Αν το Γνωμικολογικόν σας άρεσε, και αν θέλετε να στηρίξετε την προσπάθειά μας, μπορείτε να γίνετε χορηγοί μας κάνοντας μια μικρή ΔΩΡΕΑ!
Αν μη τι άλλο, είναι μια τεράστια ηθική ανταμοιβή!

Ευχαριστούμε πολύ!

Αριθμοί

Βυζαντινον Χρονικον

Γνωμικολογικον

Αρχαία Γνωμικά

Αν σας ενδιαφέρουν τα αρχαιοπρεπή αποφθέγματα, δείτε επίσης και τα Λατινικά ρητά , τα Εκκλησιαστικά ρητά καθώς και τις Βυζαντινές ρήσεις.

► Βυζαντινoν Χρονικoν

Αν σας ενδιαφέρουν τα αρχαιοπρεπή αποφθέγματα, δείτε επίσης και τα
Λατινικά ρητά , τα Εκκλησιαστικά ρητά καθώς και τις Βυζαντινές ρήσεις.